سرانجام پس از قرنها، انتظار عالم خلقت به سر آمد و بزرگ هدايتگر انسانها پا به عرصه و جود نهاد. برترين مخلوق خدا ظاهر شد، باران «رحمة للعالمين» باريدن گرفت، چشمه رافت و هدايت فيضان كرد و نور محمدى عالم ملك و ملكوت را منور نمود. در شهرى كه شرافتش را از ولادت او دريافت كرد، رحمه للعالمين چشم به جهان گشود :
«لا اقسم بهذا البلد ، و انت حل بهذا البلد: اى پيامبر چون تو در اين شهر هستى به اين شهر قسم مى خورم.»
مكه اين شهر امن خدا، زادگاه آخرين سفير الهى بر خلايق گرديد. شهرى كه بواسطه دعاى ابراهيم محل امان و امن همه موجودات اعم از نبات و حيوان و انسان گرديد:«و اذ قال ابراهيم رب اجعل هذا البلد آمنا» . پيامبر گرامى اسلام، حضرت محمد مصطفى(ص) كلمه طيبه اى است سرآمد تمامى موجودات و مصداق خليفه خداوند بر روى زمين و مظهر جميع اسماء الهى است . بي ترديد اگر حضرت محمد متولد نمى شد حيات انسان از طراوت و شكوه معنوى و جذبه هاى قرب و وصل بى بهره بود. بشريت نيازمند ولادت چنين شخصيتى بود تا در پرتو وجود روح بخش آن، زندگى انسان با وفا و محبت همنوا شده و به شعور و آگاهي دست يابد .

پيامبر اسلام بي هيچ شكي ، زينت بشريت و اسوه كمال و كمال جويى است كه رويدادها و وقايع روزگار از درخشش آن نمى كاهد و چون درخت پرثمرى در هر شرايط و زمانى مى توان از بركات آن بهره مند شد.
اميد آنكه دلهايمان با عشق محمدي با يكديگر انس و الفت گيرد و پرده هاي حجاب و تيرگي از زندگيمان زدوده گردد.

ماه فرو ماند از جمال محمد
سرو نباشد به اعتدال محمد
قدر فلك را كمال و منزلتى نيست
در نظر قدر با كمال محمد
ميلاد نور مبارك